เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 104 ทุกบ้านล้วนมีเรื่องกลุ้มใจ
คนเรามีชีวิตอยู่ก็ย่อมมีความคิดกังวลโน่นนี่สารพัดอย่าง จริงแท้คนที่ไม่คิดการณ์ไกล ย่อมมีเรื่องกลุ้มใจมาเยือนอยู่ใกล้ ๆ
คืนนั้นลมพัดตลอดทั้งคืน กระดาษปิดหน้าต่างถูกลมพัดจนส่งเสียงพั่บ ๆ กิ่งแห้งของต้นห้วยแก่ต้นนั้นนอกลานบ้านถูกพัดหักไปหนึ่งกิ่ง ดังแปะหล่นลงบนหลังคา กลิ้งสองตลบแล้วก็ตกลงพื้น ติงตงจิ่วนอนอยู่บนเตียงเตา ฟังเสียงลมข้างนอก พลิกตัวครั้งหนึ่ง ดึงผ้าห่มพันตัวให้แน่นขึ้น แล้วหลับไปอย่างเลือนราง
เช้าวันรุ่งขึ้น พอเปิดประตูออกไป ไอเย็นก็ปะทะหน้าผ่านเข้ามา ศิลาเขียวใหญ่ในลานบ้านมีน้ำค้างแข็งเกาะอยู่หนาหนึ่งชั้น เหยียบลงไปลื่นปรื๊ด ติงตงจิ่วหายใจออกมาเป็นไอขาว หมอกขาวกระจายอยู่ตรงหน้า เขาถูมือแล้วสอดมือเข้าไปในปลอกแขนเสื้อ
ติงฉวนเกินตื่นก่อนเขาด้วยซ้ำ สวมเสื้อกันหนาวเก่าตัวหนึ่งนั่งยองอยู่ในหลุมเก็บผักแล้ว เขาเปิดกระสอบป่านขาดที่คลุมตะกร้าหวายออก ล้วงมือเข้าไปคลำดินไส้เดือนข้างใน แล้วยังเขี่ยผิวดินดูอีกที — ไส้เดือนขยับช้าลงมากอย่างเห็นได้ชัด ม้วนเป็นก้อนกลม ไม่ค่อยกระดุกกระดิกแล้ว ติงฉวนเกินขมวดคิ้ว คลุมฟางข้าวลงไปอีกชั้นหนึ่ง แล้วจึงลุกขึ้นยืน กระทืบเท้าที่หนาวจนชา งึมงำว่า “ต้องคลุมให้หนาอีกหน่อย”