เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 101 ปิ่นเงิน
วันที่สิบเก้าเดือนสิบ ลานบ้านของติงตงจิ่วยุ่งเป็นพิเศษ
หูซื่อกวาดลานบ้านสามรอบ ถึงกองฟืนที่วางซ้อนเรียบร้อยอยู่ตรงมุมกำแพงก็ยังรื้อมาจัดใหม่ทั้งกอง ถึงขนาดดึงกิ่งไม้ที่เบี้ยว ๆ อยู่ก้นกองฟืนออกมาจัดเรียงใหม่ ให้เรียงกันเป็นระเบียบเรียบร้อย ติงฉวนเกินเปลี่ยนเสื้อตัวนอกผ้าฝ้ายสีน้ำเงินตัวที่สะอาดกว่าปกติ นั่งยองอยู่บนธรณีประตู มือกำกล้องยาสูบไว้ ไม่ได้จุด ก็กำไว้อย่างนั้น หวังอีเหมยเช็ดโต๊ะตัวนั้นในโถงกลางเรือนจนเงาสะท้อนเห็นเงาคน แล้วยังจัดกาน้ำชาและถ้วยชาเนื้อหยาบขาวที่เพิ่งซื้อใหม่ตั้งไว้ ตัวขาวขอบน้ำเงิน ดูสะอาดตาสดใส ติงเฉิงไม่ได้ไปสำนักเรียน ถูกใช้ไปคอยดูต้นทางที่ปากหมู่บ้าน วิ่งเข้าออกอยู่หลายรอบ ทุกรอบที่วิ่งกลับมาก็ตะโกนว่า “ยังไม่มา” ตะโกนถึงรอบที่สาม หูซื่อก็ด่าเขาว่า “เหมือนไก่ขันบอกย่ำรุ่ง ยังไม่มาก็ยังไม่มา อย่าเอะอะ” ติงเฉิงจึงสงบปากสงบคำลง นั่งยองอยู่บนแท่นหินหน้าประตูบ้าน ตาเป็นมันจ้องมองถนนดินสายนั้นที่ปากหมู่บ้าน
ติงไหลตี้หลบอยู่ในห้องเล็กของเรือนข้างทิศตะวันออก ไม่ออกมา นางเปลี่ยนเสื้อซับในสีฟ้าอ่อนตัวนั้น สางผมจนเรียบลื่น ม้วนเป็นมวยไว้ท้ายทอย นางนั่งอยู่บนขอบเตียงเตา สองมือวางอยู่บนหัวเข่า กำแน่นแล้วก็คลาย คลายแล้วก็กำแน่นอีก ต้าหนิวนั่งอยู่ข้าง ๆ นาง จับมือไว้ พูดเบา ๆ ว่า “แม่ ไม่ต้องกลัว”
ติงไหลตี้เหลือบมองต้าหนิวครั้งหนึ่ง พยักหน้า ไม่ได้พูดอะไร นางสูดลมหายใจเข้าลึก แล้วผ่อนออก ทำซ้ำอยู่หลายครั้ง ฝ่ามือก็ยังชื้นอยู่ดี