เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 100 รอยนิ้วบนใบหน้าอวี๋หวา
พอยามเช้าตื่นขึ้นมา อากาศเย็นลงวันละนิดวันละหน่อย หินใหญ่ในลานบ้านก็มีน้ำค้างแข็งเกาะอยู่บาง ๆ พ่นลมหายใจออกไปก็เห็นเป็นไอสีขาว ติงตงจิ่วห่อตัวด้วยเสื้อคลุมเก่าตัวหนึ่ง ยืนอยู่ที่ประตูลานบ้าน มองดูเกวียนวัวคันหนึ่งที่บรรทุกผักกาดขาวกับหัวไชเท้าเต็มคันค่อย ๆ เคลื่อนเข้ามา ตาเฒ่าคนขับเกวียนหดคอ มือทั้งสองข้างซุกอยู่ในแขนเสื้อ แส้หนีบไว้ใต้รักแร้
“ลุงเอ๋ย ผักกาดขาวนี่ขายอย่างไรหรือ” ติงตงจิ่วตะโกนถามขึ้น
ตาเฒ่าดึงวัวให้หยุด กระโดดลงจากเกวียน ถูมือไปมา “อีแปะหนึ่งได้สามชั่ง หัวไชเท้าอีแปะหนึ่งได้สี่ชั่ง ปลูกเองกับมือ ผ่านน้ำค้างแข็งมาแล้ว หวานนัก”
ติงตงจิ่วเดินวนรอบเกวียนวัวหนึ่งรอบ ดูผักกาดขาวที่วางเรียงกันเป็นระเบียบนั้น ต้นหนึ่ง ๆ แน่นตึบ ใบเขียวสด ห่อตัวแน่นสนิท แล้วก็ดูหัวไชเท้าเหล่านั้น ดูชุ่มน้ำสดใส ติดดินใหม่ ๆ อยู่ ข้างล่างยังมีหัวผักกาดป่าอีกบางส่วน เขาตบมือ “ทั้งคันนี้ ข้าเอาหมด”
ตาเฒ่าเบิกตากว้าง “เอาหมดเลยหรือ”
“เอาหมด” ติงตงจิ่วว่า “ลุงช่วยขนลงไปในลานบ้านให้ข้าหน่อย”