เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 99 ที่พักพิง
ทุกคนต่างล้างหน้าล้างตากลับไปนอนกันหมดแล้ว ในลานบ้านเงียบลง เหลือแต่เสียงแมลงฤดูใบไม้ร่วงร้องเบา ๆ อยู่ที่มุมกำแพง แต่ติงตงจิ่วกลับยังไม่นอน เขายืนอยู่ในลานบ้าน มองดูหน้าต่างห้องด้านทิศตะวันออกของเรือนหลังกลางที่ยังมีแสงตะเกียงน้ำมันลอดออกมา ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็ยังก้าวเดินเข้าไป ยกมือขึ้นเคาะประตู
“พ่อ แม่ นอนหรือยัง”
เสียงหูซื่อดังออกมาจากในห้อง “ยังไม่นอน เข้ามาสิ”
ติงตงจิ่วผลักประตูเข้าไป หูซื่อกำลังนั่งอยู่บนขอบเตียงเตาเย็บพื้นรองเท้า ติงฉวนเกินพิงอยู่บนกองผ้าห่มที่หัวเตียงเตา มือกำกล้องยาสูบไว้ ยังไม่จุดไฟ ทั้งสองเห็นติงตงจิ่วเข้ามา สีหน้าจริงจังผิดปกติ ไม่เหมือนเวลาปกติที่พูดจากันตามสบาย ก็อดมองตากันไม่ได้ — ลูกชายคนนี้ตั้งแต่กลับมาก็มีความคิดมั่นคงเหลือเกิน อะไร ๆ ก็ตัดสินใจเองจนแน่ใจแล้วจึงมาบอกพวกเขา คืนนี้ดึกป่านนี้ยังอุตส่าห์มา ไม่รู้ว่ามีเรื่องใหญ่เรื่องอะไรอีก
ติงตงจิ่วนั่งลงที่ริมขอบเตียงเตา ไม่พูดอ้อมค้อม เล่าเรื่องที่เถ้าแก่เส้าฝากคนมาสู่ขอให้ฟังอย่างละเอียดถี่ถ้วนทุกขั้นตอน
หูซื่อฟังจบ ก็วางพื้นรองเท้าในมือลงก่อน ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที “เรื่องดีนี่! ไหลตี้อายุยังน้อยนัก จะให้อยู่คนเดียวรักษาความไปตลอดชีวิตก็ไม่ค่อยงาม เถ้าแก่เส้านั่นเป็นคนอย่างไร? ฐานะทางบ้านเป็นเช่นไร? อายุเท่าไร? คนก่อนตายไปได้อย่างไร?”