เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 87 ยืนหยัดมั่นคง
หม่านอิ๋นกินยาหลายตำรับจนหมด โรคหายสนิทดี หนุ่มแน่นกลับมากระโดดโลดเต้นอีกครั้ง พอหายดีแล้ว สิ่งแรกที่เขาทำคือดึงติงตงจิ่วไปข้างหนึ่ง ลดเสียงลงแล้วพูดว่า “น้า รีบไล่เหล่าหลี่ออกเถิด สิ้นเปลือง ข้าหายดีแล้ว คนเดียวก็ทำงานไหว”
ติงตงจิ่วมองเขาแวบหนึ่ง ไม่รับคำพูดนั้น เอ่ยเพียงประโยคเดียวว่า “เจ้าเพิ่งหายดี อย่ารีบอวดเก่ง ค่อย ๆ เพิ่มงานไปทีละน้อย อย่าจู่ ๆ ทำจนตัวเองล้มหมอบลงอีก ป่วยอีกรอบ เงินที่ต้องเสียนั้นมากกว่าเงินจ้างคนงานชั่วคราวตั้งเยอะ”
หม่านอิ๋นได้ฟัง แม้ปากจะไม่พูดอะไรอีก แต่ในใจยอมรับนับถือ น้าพูดถูก—ป่วยไม่คุ้มเลย เงินซื้อยากับรักษาโรคพอจ้างคนงานชั่วคราวได้หลายคน
พอหม่านอิ๋นหายดีแล้ว ก็ร่วมมือกับเหล่าหลี่ทำงาน ติงตงจิ่วย้ำเตือนหม่านอิ๋นเป็นพิเศษประโยคหนึ่งว่า “เวลาชงน้ำยิปซัม ให้หลบเหล่าหลี่หน่อย ข้าเก็บยิปซัมทั้งหมดไว้ในห้องที่พวกเรานอนแล้ว” หม่านอิ๋นเข้าใจความหมายของน้าในทันที พยักหน้า การใช้น้ำยิปซัมชงหยอดเต้าหู้เป็นฝีมือสำคัญของเต้าหู้ตระกูลติง แต่จะให้คนนอกเรียนรู้ไปก็ไม่ได้ ทุกครั้งที่หม่านอิ๋นไปชงน้ำยิปซัมที่เรือนหลังใหญ่ ชาวบ้านในหมู่บ้านที่มีอาชีพทำมาหากินสืบทอดตระกูลได้ ต่างก็รู้ความลับนี้กัน