เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 86 เพิ่มกำลังคน
ยามสี่ ตำบลไป๋เหอยังจมอยู่ในความมืดดำของราตรี แต่ด้านหลังร้านเต้าหู้ติงจี้กลับมีแสงไฟลุกขึ้นแล้ว
เหล่าหลี่มาตรงเวลา เขาเป็นคนที่ทำงานหนักมาแต่ไหนแต่ไร อายุสี่สิบห้าหกปี หลังค้อมลงเล็กน้อย แต่สองมือเต็มไปด้วยตาปลา แรงมาก งานอย่างโม่เต้าหู้ หิ้วถัง ยกหีบไม้ สำหรับเขาไม่นับว่าอะไร ติงตงจิ่วพาเขามา คนสองคนประสานกัน คนหนึ่งดันโม่คนหนึ่งเติมถั่ว คนหนึ่งต้มน้ำเต้าหู้คนหนึ่งกรองกาก ถึงจะเข้าขากันไม่สนิทเหมือนตอนอยู่กับหม่านอิ๋น แต่เหล่าหลี่แรงมาก คนเดียวใช้แทนสองคนได้ จึงทำเต้าหู้ออกมาได้อย่างราบรื่น
พอฟ้าสว่าง ติงตงจิ่วเอาผ้าหมาดคลุมเต้าหู้ 40 ชั่งให้มิดชิด ยกขึ้นรถเข็นคันเล็กที่เช่ามาทั้งแผง ส่งไปให้ร้านอาหารตระกูลกัว ที่บ้านยังเหลือไว้ที่ร้านสองสามสิบชั่งไว้ขายปลีก
ติงตงจิ่วส่งเต้าหู้เสร็จกลับมา อวี๋หวาตื่นแล้ว เขาถือชามน้ำอุ่นอยู่ กำลังป้อนหม่านอิ๋นอย่างระมัดระวัง หม่านอิ๋นวันนี้สดชื่นกว่าวานนี้ไม่น้อย ใบหน้ามีสีเลือดขึ้นมาแล้ว แววตาก็มีประกาย เขาเห็นติงตงจิ่วเข้ามาก็พยายามจะลุกขึ้นนั่ง “น้า ข้าหายดีขึ้นมากแล้ว ทำงานได้แล้ว”
ติงตงจิ่วยื่นมือไปแตะหน้าผากเขา ไฟไม่ขึ้นแล้ว “ดีขึ้นมากก็ไม่ได้แปลว่าหายแล้ว พักอีกสองวัน วันนี้กินโจ๊กข้าวฟ่างต่อไปก่อน ยังอย่าเพิ่งแตะน้ำมันกับเกลือ รอกระเพาะลำไส้ฟื้นตัวก่อนค่อยว่ากัน”
หม่านอิ๋นร้อนใจอยู่บ้าง แต่ก็รู้ว่าน้าเป็นห่วงเขา จึงได้แต่ล้มตัวลงนอนอีกครั้ง