เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 79 เรื่องใหญ่ของบ้านพี่สาวใหญ่
เกวียนลาแล่นไปตามทางหมู่บ้าน โยกคลอนตลอดทางจนเข้ามาถึงหมู่บ้านหางวัว
ลาหูขาวเดินไม่เร็ว แต่ค่อนข้างมั่นคง กีบเท้าคล้ายกีบม้าเหยียบลงบนทางดินเหลือง ดัง “ต๊อก ๆ” ทึม ๆ กระบะรถถึงจะยังใหม่อยู่ราวเจ็ดส่วน แต่ปูหญ้าแห้งไว้ชั้นหนึ่ง นั่งแล้วไม่เจ็บก้น ติงตงจิ่วนั่งอยู่บนคานรถ หม่าเต๋อเซิ่งขับลาอยู่ข้าง ๆ สองคนคุยกันไปตามทาง ไม่รู้ตัวก็มาถึงหน้าประตูบ้านตระกูลติงแล้ว
“ยู้…” หม่าเต๋อเซิ่งดึงบังเหียนเบา ๆ ลาหูขาวก็หยุดลงอย่างมั่นคง
ติงตงจิ่วกระโดดลงจากรถ ยังไม่ทันเอ่ยปาก ก็ได้ยินเสียงติงเฉิงตะโกนมาจากในลานบ้าน “พ่อกลับมาแล้ว! พ่อซื้อลากลับมาแล้ว!”
เสียงตะโกนนั้นเรียกคนทั้งบ้านออกมาได้หมด หวังอีเหมยท้องโตเดินออกมาถึงหน้าประตูลานบ้านเป็นคนแรก นางมองลาหูขาวตัวนั้นด้วยสีหน้าประหลาดใจยินดี แล้วมองรถลากที่จัดไว้พร้อมคันนั้นอีกที ถามว่า “ลาตัวนี้เท่าไร?”
“ลาตัวละแปดตำลึง รถสี่ตำลึงห้า รวมสิบสองตำลึงห้า” ติงตงจิ่วตบหลังลา “พี่เขยสี่ช่วยเลือกให้ ฟันดี อายุสี่ปี กำลังหนุ่มแน่นพอดี”
หวังอีเหมยเดินวนรอบลาตัวหนึ่ง มองขึ้นมองลงแล้วพยักหน้า “ดูตัวไม่ใหญ่ แต่ท่าทางกระปรี้กระเปร่าดี”
ติงไหลตี้ก็ออกมาจากห้องครัว เช็ดมือบนผ้ากันเปื้อน แล้วเข้ามาใกล้ ๆ มอง “ลาตัวนี้หูขาว ดูสวย ดูก็รู้ว่าเฉลียวฉลาด ทำงานต้องไม่ขี้เกียจแน่”