เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 77 ฟื้นกำลังใจ
เมื่อติงตงจิ่วกลับถึงหมู่บ้านหางวัว ก็เป็นเวลาหลังเที่ยงไปแล้ว ดวงตะวันเอียงไปทางทิศตะวันตก ในลานเรือนมีบรรยากาศเงียบสงบและราบรื่น
หม่านชางกับติงฉวนเกินกำลังแบกจอบจะออกจากบ้าน ใช้ช่วงที่แดดยังไม่แรงไปถางหญ้าในไร่ ติงไหลตี้กำลังกดเต้าหู้แห้งอยู่ในโรงเต้าหู้ เอาผ้าห่อเต้าหู้แห้งที่ห่อดีแล้ววางเรียงทีละชิ้นบนแผ่นไม้ ข้างบนมีแผ่นหินสะอาดทับไว้ น้ำซึมออกมาทีละหยด ๆ หวังอีเหมยท้องโตยืนอยู่หน้าประตูเรือน กำลังแลกเต้าหู้ให้ป้าจากหมู่บ้านข้างเคียงคนหนึ่ง ป้านั้นถือถั่วเหลืองหนึ่งชาม หวังอีเหมยใช้ตาชั่งไม้ชั่งแล้ว ยังเพิ่มเต้าหู้แห้งเข้าไปอีกสองชิ้น ป้านั้นขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่าแล้วก็จากไป หูซื่อกำลังต้มอาหารหมูอยู่ในห้องครัว ไอร้อนลอยอบอ้าว มีกลิ่นกากถั่วผสมกับรำข้าวฟุ้งออกมา ต้าหนิวนั่งยองอยู่กลางลานเรือน เบื้องหน้ามีผักป่าขมกองหนึ่ง นางกำลังคัดทีละต้น ๆ หยิบกิ่งหญ้ากับใบแก่ทิ้งไป ใบอ่อนก็โยนลงในอ่างข้าง ๆ เตรียมสับให้ไก่กิน ติงเฉิงนั่งยองอยู่ข้างเล้าไก่ เห็นพ่อกลับมาก็วิ่งเข้ามา “พ่อ! พ่อกลับมาแล้วหรือ? ไก่บ้านเราจะออกไข่เมื่อไร?”
ติงตงจิ่ววางตะกร้าสะพายหลังลง ยื่นมือลูบหัวเขา ถามว่า “ช่วงนี้ที่สำนักเรียนเป็นอย่างไรบ้าง?”
พอเขาเข้ามาในลานเรือน ทุกคนก็ล้อมเข้ามา หม่านชางวางจอบลง ถามก่อนว่า “น้า ทางตำบลไป๋เหอเป็นอย่างไรบ้าง? ร้านราบรื่นไหม? หม่านอิ๋นรับไหวหรือไม่?”