เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 76 เปิดร้านไม่ง่าย
หนึ่ง พักหายใจ
หลังส่งงานใหญ่ที่วัดไป๋หยานเสร็จ ติงตงจิ่วกลับมาถึงร้าน ทั้งตัวราวกับถูกดึงกระดูกออกไปหมด เขาทิ้งตัวนั่งลงที่ธรณีประตู พิงกรอบประตู อยู่นานทีเดียวไม่ได้ขยับ หม่านอิ๋นอายุน้อยกว่าสองสามปี เรี่ยวแรงยังดีกว่า แต่ก็มีเหงื่อเต็มหน้าผาก เสื้อด้านหลังเปียกโชกเป็นผืนใหญ่แนบติดร่างกาย
ทั้งสองพักกันราวหนึ่งถ้วยชา ติงตงจิ่วลุกขึ้น ปัดดินที่เข่า “เอาละ พักพอแล้ว ยังต้องทำเต้าหู้สักหม้อมาตั้งไว้ ร้านจะปล่อยให้ว่างไม่ได้”
หม่านอิ๋นก็ลุกขึ้นตาม พลางพับแขนเสื้อพลางพูด “น้า พักเถอะ ข้าทำเอง”
“เจ้าเพียงคนเดียวทำไม่ทัน มาช่วยกัน” ติงตงจิ่วเดินไปถึงหน้าเตาแล้ว เริ่มเติมน้ำลงในหม้อ
ทั้งสองทำเต้าหู้ขึ้นอีกหม้อ 30 ชั่ง หยอดน้ำเกลือให้จับตัว กดพิมพ์ ยกออกจากหม้อ ทำเสร็จรวดเดียว เต้าหู้นุ่มขาวส่งไอร้อนอยู่บนเขียง กลิ่นถั่วเข้มข้นฟุ้ง ติงตงจิ่วจัดเรียงไว้บนเขียงหน้าร้านอย่างเป็นระเบียบ แล้วเอาผ้าชื้นสะอาดผืนหนึ่งมาคลุมไว้ ทั้งเก็บความชื้นและกันฝุ่น
ทำเสร็จก็เลยเที่ยงไปแล้ว ติงตงจิ่วพูดกับหม่านอิ๋น “ข้ากลับไปนอนสักตื่น เจ้าดูร้าน มีคนมาซื้อก็ขาย ไม่มีคนมาก็อย่าใจร้อน ค่อย ๆ ทำไป”
หม่านอิ๋นพยักหน้า ยกเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งที่หน้าประตู สอดส่ายตามองผู้คนไปมาบนถนนอย่างใจจดใจจ่อ ทุกคนที่เดินผ่าน เขาต้องมองตามไปไกลหลายก้าว ในใจหวังว่าใครสักคนจะหยุดดูสักหน่อย ถามสักคำ ซื้อสักก้อน มีคนเดินผ่านหยุดดูจริงหลายคน แต่ดูเสร็จก็จากไป หม่านอิ๋นไม่ท้อ ถ้าเขาจากไปแล้วก็รอคนต่อไป