เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 72 ไปเยี่ยมญาติ
ยามดึกดื่น ท้องฟ้ายังมืดสนิท หม่านชางกับหม่านจินก็ลุกขึ้นมาคลำ ๆ อยู่ในความมืด
สองคนตื่นเต้นจนนอนไม่หลับตลอดคืน พลิกตัวไปมาอยู่หลายรอบกว่าจะหลับตาลงได้พักหนึ่ง พอได้ยินไก่ขันครั้งแรกก็ลุกขึ้นมาทันที หม่านชางคลำ ๆ ใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย หม่านจินจุดตะเกียง สองคนเริ่มลงมือทำอย่างเบามือ——ถั่วที่แช่ไว้พองอ้วนเต็มที่แล้ว หม่านชางดันโม่หินให้หมุน หม่านจินคอยเติมถั่วเติมน้ำอยู่ข้าง ๆ สองพี่น้องประสานกันได้เข้าขาดี โม่หินหมุนครืดคราด น้ำเต้าหู้สีขาวขุ่นไหลตามร่องโม่ลงถัง พอติงไหลตี้ลุกขึ้นมา พวกเขาก็ต้มน้ำเต้าหู้เสร็จแล้ว สามคนช่วยกันกรองและกด รีบทำเต้าหู้ขาวนุ่มสองถาดให้เสร็จก่อนฟ้าสว่าง
หวังอีเหมยก็ตื่นแต่เช้าเช่นกัน นางอุ้มท้องโตเร่งทำอาหารอยู่ในห้องครัว นางทำซุปแป้งก้อนหนึ่งหม้อ ข้น ๆ ใส่ผักหั่นละเอียดกับเกลือเล็กน้อย แล้วยังนึ่งขนมผักแป้งหยาบอีกหนึ่งถึง หม่านชางกับหม่านจินคนละชามใหญ่ก่อน จากนั้นก็หยิบขนมผักนึ่งคนละสองก้อนยัดใส่อกเตรียมไว้กินระหว่างทาง
หม่านชางจัดตะกร้าสะพายหลังเรียบร้อย——ข้าวกล้องครึ่งถุง แป้งสาลีครึ่งถุง กับหมูสามชั้นที่น้าซื้อมา ห่อกระดาษน้ำมันไว้แน่นหนา ยัดไว้ก้นตะกร้า หวังอีเหมยเดินออกจากห้องครัว มือถือเต้าหู้ที่ห่อใบบัวไว้ หยิบซาลาเปาที่เหลือจากเมื่อคืนอีกสองลูกใส่ลงไปในตะกร้าของหม่านชางด้วย “กินระหว่างทาง อย่าให้หิว” หลานชายคนโตคนนี้ขยันอดทน ทำงานไม่กลัวเหนื่อยเหมือนวัว นางจึงเอ็นดูมากหน่อย