เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 58 ใช้แผลเป็นข้ออ้าง
เกวียนลาค่อย ๆ เคลื่อนไปตามทางที่กระเทือนโยกเยก ล้อเกวียนบดผ่านถนนดินที่มีหลุมบ่อ ตัวเกวียนส่ายไปส่ายมา ติงตงจิ่วนอนราบครึ่งตัวอยู่ในห้องโดยสาร ผ้าพันแผลบนขาเปียกชุ่มไปด้วยเลือดจนหมด ในแสงสลัวยามนั้นมองไม่ออกว่าเป็นสีอะไร แต่กลิ่นคาวเลือดที่ฟุ้งอยู่ในอากาศกลับไม่จางหายไป
หม่านชางนั่งอยู่ข้าง ๆ เขา มือหนึ่งจับไม้ข้างเกวียน อีกมือหนึ่งประคองขาที่บาดเจ็บของติงตงจิ่ว พยายามไม่ให้มันถูกกระเทือนจากการสั่นสะเทือน ติงฉวนเต๋อขับเกวียนอยู่ข้างหน้า แส้ในมือเป็นครั้งคราวตวัดกลางอากาศเกิดเสียงดังเผียะ เร่งให้ลารีบเดิน
ติงตงจิ่วหลับตา แต่ในสมองไม่เคยหยุดคิดแม้แต่ครู่เดียว
เขาไม่ได้กำลังกังวลเรื่องขา
แผลบนขานั้นดูน่ากลัว แต่ตัวเขาเองรู้ดีว่าไม่ได้ถูกกระดูก เป็นเพียงบาดแผลที่เนื้อและหนัง สิ่งที่ทำให้เขาตึงเครียดจริง ๆ คือแผนการที่เขาคิดคำนวณมานานในใจ — เขาจะอาศัยการบาดเจ็บครั้งนี้รักษา “ขากะเผลก” ข้างนี้ของเขาให้หายขาด
เรื่องนี้ถ้าเล่าก็ยาว
แต่เดิมบนสมรภูมิ ขาข้างนี้ของติงตงจิ่วถูกกีบม้าเหยียบหักจริง ๆ หมอทหารตรวจดูแล้วบอกว่ากระดูกแตกยับเยิน เกรงว่าจะลุกยืนไม่ขึ้นแล้ว เขานอนอยู่ในค่ายทหารบาดเจ็บราวกับรอความตายอยู่แล้ว แต่ใครจะคิดว่า พอตื่นขึ้นมา ติงตงจิ่วกลับพบว่าตัวเองมาอยู่ในยุคสมัยนี้ พร้อมกับ “ผลประโยชน์” ที่มหาเทพผู้พาข้ามเวลามอบให้ — ขาข้างที่ควรจะใช้การไม่ได้นั้น กระดูกกลับงอกติดกันดี เดินได้ขยับได้ ราวกับไม่เคยบาดเจ็บมาก่อน