เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 59 ชีวิตพักฟื้นอันครึกครื้น
บาดแผลที่ขาของติงตงจิ่วรักษาตัวมาหลายวันแล้ว แผลเนื้อหนังหายเร็ว ตอนนี้ลงจากเตียงเดินช้า ๆ ได้แล้ว แต่เขาจะหายเร็วเกินไปไม่ได้ ต้องค้ำไม้เท้าก็ยังต้องค้ำ ต้องทำหน้าเบ้ด้วยความเจ็บก็ยังต้องทำ ชาวบ้านมาเยี่ยมทีละกลุ่มแล้วอีกกลุ่ม เขาเล่าเรื่องตอนบาดเจ็บ เรื่องตอนรักษาแผล เรื่องความเจ็บใจที่ต้องใช้เงินและหอบเงินมาจ่ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนถึงตอนหลัง แม้แต่ตัวเขาเองก็รู้สึกว่าเรื่องที่แต่งขึ้นนั้นเป็นเรื่องจริงไปแล้ว คนในบ้านก็ถูกเขาฝึกมาจนหมดแล้ว—หูซื่อพอพูดถึงเหตุการณ์วันนั้นก็เช็ดน้ำตา ติงไหลตี้จะถอนหายใจส่ายหัวอยู่ข้าง ๆ แม้แต่ต้าหนิวก็ยังบรรยายอย่างมีสีสันว่า “ตอนที่น้าถูกหามกลับมา ขาเต็มไปด้วยเลือด” ความครึกครื้นระลอกนี้ดำเนินอยู่หลายวันจึงค่อย ๆ สงบลง
แม้ตัวเขาจะพักอยู่ที่บ้าน แต่ปากไม่ได้ว่าง และสมองก็ยิ่งไม่ว่าง
“อีเหมย ขาหมูกับข้อขาหมูที่พวกเราเค็มไว้เมื่อวานได้ที่หรือยัง? วันนี้ต้องทำหมูอัดวุ้นแล้ว อย่าทำให้ของที่ต้องส่งให้เซียนเค่อไหลล่าช้า” ติงตงจิ่วนั่งอยู่บนเก้าอี้ในโถงกลางเรือน ขาข้างหนึ่งพาดอยู่บนม้านั่งอีกตัว กำลังจัดผ้าพันแผลที่ห่อแผลบนขาของตน
หวังอีเหมยโผล่หน้าออกมาจากห้องครัว มือยังเปื้อนแป้ง “ได้ที่แล้ว เปลี่ยนน้ำหลายรอบแล้ว ล้างสะอาดดี แม่กำลังดูไฟอยู่ เครื่องพะโล้ก็เตรียมพร้อมแล้ว รอเจ้าสั่งให้ลงหม้อเท่านั้น”