เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 57 อุบัติเหตุ
ติงตงจิ่วตื่นแต่เช้า ท้องฟ้าเพิ่งสว่างเรือง ๆ เขาหิ้วลอบดักปลาที่สานขึ้นใหม่เล่มนั้นออกจากบ้านอย่างเบาเท้า หมอกที่ริมน้ำยังไม่จาง หยดน้ำค้างเกาะอยู่บนใบหญ้า เหยียบลงไปก็เปียกชื้น เขาเดินเลียบฝั่งแม่น้ำไปจนถึงที่ที่วางลอบไว้เมื่อวาน ย่อตัวลงคลำดู ใจก็สะดุดวูบหนึ่ง — เชือกที่ผูกลอบนั้นหย่อนคล้อยพาดอยู่ในน้ำ ไม่เหมือนที่เขาผูกไว้เมื่อวานเลยสักนิด เขาชูปลอบขึ้น ข้างในว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่ลูกปลาตัวเล็ก ๆ ปากทางเข้าลอบมีคนไปแตะต้อง วิธีผูกก็เปลี่ยนไปหมดแล้ว
ในใจเขารู้ดี นี่ถูกคนพบเข้าแล้ว คนในหมู่บ้านมากตาสีตาสา เขาเอาลอบดักปลามาวางอยู่หลายรอบ ย่อมมีคนสังเกตเห็น ติงตงจิ่วไม่ส่งเสียง สะพายลอบดักปลาเปล่าเดินขึ้นไปตามลำน้ำ ห่างจากหมู่บ้านออกไปอีก ใกล้เชิงเขา หาโค้งน้ำแห่งหนึ่งที่ไม้น้ำขึ้นปกคลุมมิดชิด เอาลอบดักปลาทั้งสองวางลงใหม่ กดทับด้วยก้อนหินให้แน่น แล้วยังหักกิ่งหลิวที่ติดใบมาปักไว้ริมน้ำเป็นเครื่องหมาย แล้วจึงตบโคลนที่มือ หมุนตัวกลับบ้าน
ตอนถึงบ้าน เต้าหู้ก็กดเสร็จเรียบร้อยแล้ว หูซื่อเรียกเขากินข้าวอยู่หน้าห้องครัว ติงเฉิงวิ่งเข้ามา มองเลยไปข้างหลังเขา ไม่เห็นปลา หน้าตัวน้อยก็หุบลง “พ่อ ปลาเล่า?”
“วันนี้ไม่มี ลอบดักปลาถูกคนไปแตะต้อง” ติงตงจิ่วล้างมือ นั่งลงที่โต๊ะ “ต่อไปนี้ไปเอาลอบต้องหลบหน้าคนหน่อย คนในหมู่บ้านด้วยกันทั้งนั้น ต่างก็ท้องว่างกันทั้งนั้น”
ติงเฉิงเบ้ปาก ไม่ซักถามต่อ