เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 56 คำนินทา
ฟ้าเพิ่งสว่าง ติงตงจิ่วกับหม่านจินก็ออกจากบ้านไป
วันนี้ติงตงจิ่วสวมเสื้อผ้าฝ้ายซับในสีครามตัวที่ตัดไว้ตอนกลับบ้านเมื่อปีที่แล้ว ซักมาหลายน้ำ สีจางไปบ้างแล้ว แต่สะอาดสะอ้าน ดูคล่องแคล่ว หม่านจินยังใส่เสื้อผ้าเก่าตัวที่มีรอยปะ แม้จะปะชุนแล้ว แต่ปลายแขนเสื้อกับคอเสื้อก็มองไม่ออกว่าสกปรก ติงตงจิ่วพูดไว้หลายครั้งแล้วว่าจะตัดเสื้อใหม่ให้ หม่านจินเอาแต่บอกว่าไม่รีบ เก็บเงินไว้ก่อน
ตอนนี้หม่านจินหาบหลังอูฐได้ชำนาญแล้ว ทางยาวขนาดนี้ หาบของหนักหลายสิบชั่ง กลางทางพักสองสามรอบ ก็ยังมั่นคงเป็นปกติ เนินแข็งที่ไหล่ก็ขึ้นเป็นไต เดินไปเท้าแทบกรายลม ไม่เหมือนครั้งแรก ๆ ที่เดินได้ช่วงหนึ่งก็ต้องสลับไหล่ ติงตงจิ่วตามอยู่ข้างหลัง สะพายตะกร้าสะพายหลังใหญ่หลังหนึ่ง ข้างในใส่เต้าหู้ เต้าหู้แห้ง จานรวมพะโล้ หมูอัดวุ้น อัดแน่นจนเต็ม ข้างนอกตะกร้าสะพายหลังยังแขวนกระบอกไม้ไผ่ใส่ตะขาบไว้อีกด้วย ของหนักหลายสิบชั่งกดอยู่บนหลัง เดินไปสักพักไหล่ก็เริ่มเมื่อยล้า เขาคิดในใจเงียบ ๆ ว่าครั้งหน้าควรนั่งเกวียนดีกว่า เดินไปเดินมาอย่างนี้ ต่อให้ขาแข็งแรงแค่ไหนก็ทนแบกทุกวันไม่ไหว
“น้า ที่ดินทรายไม่กี่หมู่ของพ่อแม่ข้า คงปลูกกันไปแล้วกระมัง” หม่านจินพูดพลางเดินพลาง “ข้าคิดว่าพวกเขาคงปลูกแต่พืชทนแล้งพอประทัง กินกันเองให้พอเขาก็พอ กิจการค้าของบ้านเราได้กำไรมากกว่าทำนาเยอะ ข้ากลับไปทำนาไม่ได้แล้ว”