เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 18 ซาลาเปากับสบู่
เช้าวันรุ่งขึ้น พอกินข้าวเช้าเสร็จ ติงตงจิ่วเก็บข้าวของเตรียมออกจากบ้าน นึกอะไรขึ้นได้ ก็หมุนตัวเรียกติงฉวนเกิน
“พ่อ ถ้าวันนี้พ่อว่าง ไปหาอาเหล่าเกินสักหน่อย ขอให้ช่วยทำแม่พิมพ์ไม้ให้สักสองสามอัน” ติงตงจิ่วใช้มือทำท่าประกอบ “กว้าง 3 ฉื่อ ลึก 2 ฉื่อ ยาวราว 1 จั้งก็พอ ทำ 4 อัน ข้ามีประโยชน์”
ติงฉวนเกินพอได้ยินว่าเป็นงานช่างไม้ ก็รีบพยักหน้ารับ “ได้ ข้าไปเดี๋ยวนี้เลย ทำอันนี้ไปทำอะไรหรือ”
“เอาไว้ทำสบู่ตับอ่อน มีแม่พิมพ์กดออกมาเป็นรูปเป็นร่างเรียบร้อย ขายง่าย” ติงตงจิ่วอธิบายสั้น ๆ ประโยคหนึ่ง
ติงฉวนเกินเข้าใจแล้ว ในใจนึกว่าลูกชายนี่จะคิดหาอาชีพใหม่ขึ้นมาอีกแล้ว แววตามีประกาย หลังก็ตั้งตรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว “ได้ เรื่องนี้ยกให้ข้า บอกให้เขารีบทำ รีบเอามาให้เจ้าเร็ว ๆ”
ติงตงจิ่วจึงสะพายตะกร้าสะพายหลังแล้วออกจากบ้าน ในตะกร้าสะพายหลังคือเต้าหู้กับเต้าหู้แห้งที่จะต้องส่งวันนี้ ปลาไนตัวที่เลี้ยงไว้ทั้งคืนยังกระโดดโลดเต้นอยู่ตัวนั้น ใช้ผ้าป่านเปียกห่ออย่างประณีตใส่ข้องเล็กไว้ หวังอีเหมยส่งเขาถึงประตูรั้ว กระซิบกำชับ “ไปตามทางช้า ๆ หน่อย พูดกับเถ้าแก่เขาให้ดี ๆ”
“รู้แล้ว เจ้ากลับไปเถิด” ติงตงจิ่วโบกมือ เดินกะเผลก ๆ ไปทางปากหมู่บ้าน อันที่จริงขาหายดีนานแล้ว แต่การ “กะเผลก” นี้ยังต้องแกล้งทำ โดยเฉพาะในหมู่บ้าน ในใจเขาคำนวณเรื่องของวันนี้ ฝีเท้าก็เลยเร็วขึ้นกว่าปกติโดยไม่รู้ตัว