เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 17 เห็ดผลิกับลูกพลับ
วันนี้ ทั้งครอบครัวตื่นสายกว่าปกติเล็กน้อย กลางคืนมีพิรุณบางเบาตกปรอย ๆ เสียงฝนโปรยปรายฟังแล้วคนยิ่งหลับสนิท แม้ไก่ขันรอบสองก็ยังปลุกให้ตื่นติงตงจิ่วได้ไม่เต็มที่
พอเขาลืมตาขึ้น กระดาษหน้าต่างก็มีแสงสีเทาขาวลอดเข้ามาแล้ว ในห้องไม่มืดเหมือนทุกวัน เขาเอียงหูฟัง ฝนหยุดแล้ว เหลือเพียงเสียงน้ำหยดจากชายคาติ๊ก ๆ อยู่ข้าง ๆ หวังอีเหมยยังหลับ ติงตงจิ่วลุกขึ้นเบา ๆ คว้าเสื้อคลุมมาสวม พอเขาขยับ หวังอีเหมยก็ตื่นด้วย ถูตาขึ้นนั่ง
“กี่โมงแล้วเล่า” เสียงนางยังมีอาการง่วงอยู่
“กลัวว่าจะสายแล้ว” ติงตงจิ่วพูด พลางลงจากเตียงเตาแล้วสวมรองเท้า
ทั้งสองออกจากห้องอย่างเบามือเบาเท้า ในลานเปียกชื้น มีแอ่งน้ำเล็ก ๆ ขังอยู่บนพื้น สะท้อนแสงฟ้าสีเทาขาว อากาศเย็นและชื้น สูดเข้าปอดแล้วเย็นวาบ ติงฉวนเกินก็ตื่นแล้ว ยืนอยู่ที่ประตูโถงกลางเรือนมองท้องฟ้า มือถือกล้องยาสูบ แต่ยังไม่จุด
“พ่อ ตื่นแล้วหรือ” ติงตงจิ่วทัก
“อืม ฝนหยุดแล้ว พื้นดินยังชื้น วันนี้ลงไปทำนาไม่ได้” ติงฉวนเกินพูด พลางเหน็บกล้องยาสูบไว้ที่เข็มขัด “ข้าไปพลิกหลุมหมักปุ๋ยสักหน่อย”
หูซื่อก็ออกมาแล้ว ติงเฉิงยังหลับอยู่ในเรือนข้างฝั่งตะวันตก เด็กน้อยย่อมนอนมาก