เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 19 เห็ดเข้าเมือง
พอได้กินซาลาเปาไส้หมูแล้ว ความอยากอาหารและความคิดถึงชาติก่อนที่ค้างอยู่ในใจ ก็เหมือนถูกน้ำมันอันแน่นหนานั้นรีดให้เรียบลงไปชั่วครู่ ติงตงจิ่วไม่มีเวลาจะจมอยู่กับความทรงจำที่คว้าไม่ถึงเหล่านั้นอีกแล้ว ชีวิตผลักคนให้เดินไปข้างหน้า ปากท้องของคนทั้งบ้าน เสื้อผ้าอาหาร ความอบอุ่นสำหรับฤดูหนาว และความหวังของปีหน้า ล้วนเหมือนแส้ที่มองไม่เห็นเส้นหนึ่ง หวดให้เขาต้องวิ่งไปข้างหน้าไม่หยุดหย่อน
สามสี่วันผ่านไปแวบเดียว เช้าวันนี้ ติงตงจิ่วเพิ่งก้าวออกจากเรือน ก็ถูกติงเฉิงดึงชายเสื้อลากไปที่โคนหน้าต่างโถงกลางเรือน
“พ่อ! พ่อ! ดูเร็ว! เห็ด! เห็ดโตแล้ว!” เสียงของติงเฉิงทั้งร้อนรนทั้งตื่นเต้น ใบหน้าเล็ก ๆ แดงก่ำด้วยความตื่นเต้น
ติงตงจิ่วตามไป ย่อตัวลง หูซื่ออยู่ข้าง ๆ แล้ว กำลังค่อย ๆ เปิดผ้าเปียกที่คลุมตะกร้าไม้ไผ่ด้วยความระมัดระวัง ในตะกร้านั้น ดอกเห็ดเล็ก ๆ สีขาวอมเทาเมื่อไม่กี่วันก่อน บัดนี้คลี่ออกเต็มที่ กลายเป็นเห็ดขนาดเท่าฝ่ามือ หมวกเห็ดเปลี่ยนจากขาวอมเทาเป็นสีเทาอ่อน ขอบม้วนขึ้นเล็กน้อย ราวกับร่มเล็ก ๆ เรียงเบียดกันแน่นขนัด ปิดเส้นใยเห็ดและขี้เลื่อยข้างใต้จนมิดชิด ครีบเห็ดชัดเจน ขาวนวลอวบนุ่ม ส่งกลิ่นหอมของเห็ดอันเข้มข้นสดใหม่