เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 16 ปิ่นไม้ สบู่หอม
วันนี้หวังอีเหมยจะไปส่งเต้าหู้ที่ตัวเมืองอำเภอพร้อมกับติงตงจิ่ว และซื้อของไปด้วยในตัว
พอจัดการงานทำเต้าหู้เสร็จตั้งแต่เช้า นางก็ทำอาหารเช้าอย่างคล่องแคล่วต่อ — โจ๊กข้าวฟ่าง หมั่นโถวข้าวโพด และผักดอง พอทั้งครอบครัวกินข้าวเสร็จ หวังอีเหมยก็เข้าไปในเรือนข้างทิศตะวันออก เปิดหีบไม้เก่าใบนั้นรื้อหา นางหยิบเสื้อผ้าตัวที่ดีที่สุดของตัวเองออกมา — เป็นเสื้อคลุมผ้าสีครามอมม่วง สีซีดลงเพราะซักหลายหน แต่ที่นับว่าหายากคือทั้งตัวไม่มีรอยปะแม้แต่รอยเดียว นี่เป็นตัวที่นางตัดตอนปีที่แต่งงาน ไว้ใส่เฉพาะยามไปเยี่ยมญาติและวันตรุษเท่านั้น
นางเปลี่ยนอย่างประณีต แล้วส่องน้ำในอ่าง จัดผมใหม่ทั้งศีรษะ ม้วนเป็นมวยเรียบเนียนไว้ท้ายทอย ใช้ปิ่นไม้เก่าด้ามที่ใช้มาหลายปีเสียบให้เรียบร้อย พอนางเดินออกมา ติงตงจิ่วยองอยู่กลางลานบ้านจัดตะกร้าสะพายหลัง พอเงยหน้าขึ้นเห็นนางก็ชะงักไป
สตรีผู้นั้นสวมเสื้อคลุมสีครามอมม่วงตัวนั้น เสื้อเป็นของเก่า แต่ซักรีดจนสะอาด ยิ่งขับให้ใบหน้ากลมมนของนางดูอวบอิ่มขึ้น ผมหวีเรียบกริบไม่ยุ่งแม้เส้นเดียว เผยให้เห็นหน้าผากเกลี้ยงเกลา เพียงแต่สีเสื้อนั้นหม่นเกินไป ตัดเย็บก็เชยตามยุคสมัย ยิ่งขับให้ทั้งที่นางเพิ่งอายุยี่สิบกว่าปี กลับดูราวกับสามสิบต้น ๆ