เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 9 โม่หินเข้าบ้าน
ผ่านไปเพียงชั่วพริบตา ก็ถึงวันที่ต้องไปเอาโม่หิน
คืนก่อนหน้านั้น ติงฉวนเกินกับติงตงจิ่วก็ช่วยกันยกโครงโม่เข้าไปไว้ในห้องฝั่งตะวันตก โครงนั้นจ้างเหล่าเกิน ช่างไม้แก่ประจำหมู่บ้านทำให้ ใช้ไม้เอล์ม แข็งแรง ขาทั้งสี่ตั้งมั่นอยู่กับพื้น คานขวางด้านบนเจาะร่องไว้ พอดีกับลูกโม่ ติงตงจิ่วยังไปวาดขนาดให้ช่างไม้แก่ช่วยทำกล่องไม้สนสี่เหลี่ยมสองใบ — กล่องนั้นเอาไว้กดเต้าหู้ ก้นกล่องไม้ต้องเจาะรูไว้ ด้านบนมีแผ่นปิดทำไว้เฉพาะ ถึงเวลาก็กดเต้าหู้ได้สะดวก กล่องนี้ทำง่าย ใบละยี่สิบอีแปะ สองวันก็เสร็จ นัดให้อีกสองวันมารับ ช่างไม้แก่หัวเราะหึ ๆ ว่า “ดูปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นเครื่องมือโม่เต้าหู้ บ้านฉวนเกินจะร่ำจะรวยแล้วหรือนี่!” ติงฉวนเกินหัวเราะว่า “เจ้าจิ่วเอ๋อร์ ชอบทำอะไรไร้สาระ” ช่วงนี้ริ้วรอยบนใบหน้าติงฉวนเกินดูเหมือนคลายออกบ้าง ไม่รู้ว่าเพราะได้กินดีขึ้นหรือไม่
โครงโม่ต้องทำให้หนาใหญ่แข็งแรง สองพ่อลูกใช้แรงอยู่พักหนึ่งกว่าจะย้ายเข้าไปในห้องฝั่งตะวันตกได้ ห้องฝั่งตะวันตกไม่ใหญ่ ริมกำแพงด้านใต้มีเตียงเตาดินเล็ก ๆ ตัวหนึ่ง บนเตียงปูเสื่อเก่าไว้ ปกติไม่มีคนอยู่ ใช้กองของจุกจิก ติงฉวนเกินเก็บกวาดห้องให้โล่ง มุมห้องทุกซอกทุกมุมก็กวาดสะอาดหมด วางโครงโม่ไว้กลางห้อง ไม่ชิดกำแพง เหลือที่ให้เดินวนรอบ ๆ
“วางตรงนี้ได้หรือไม่” ติงฉวนเกินเอ่ยถามลูกชาย