เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 10 เต้าหู้ออกจากพิมพ์
ฟ้ายังไม่สว่างดี ติงตงจิ่วก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวข้างนอก เขาลืมตาขึ้น ในห้องยังมัว ๆ เทา ๆ แสงสีขาวอมเขียวเล็กน้อยลอดผ่านกระดาษหน้าต่างเข้ามา เป็นพ่อที่ตื่นแล้ว เดินอยู่ในลานบ้าน ฝีเท้าเบามาก ราวกับกลัวว่าจะรบกวนคน
ติงตงจิ่วก็ลุกขึ้นนั่ง ใส่เสื้อผ้า หวังอีเหมยยังหลับอยู่ ตะแคงตัว หายใจสม่ำเสมอ เขาลงจากเตียงเตาอย่างเบามือเบาเท้า ผลักประตูออกไป
ติงฉวนเกินกำลังเดินวนอยู่ในลานบ้านโดยเอามือไพล่หลัง เห็นลูกชายออกมาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง “เจ้าก็ตื่นเช้าขนาดนี้ได้อย่างไร”
“ได้ยินว่าท่านตื่นแล้ว” ติงตงจิ่วกล่าว “พ่อ วันนี้ท่านตื่นเช้าเช่นนี้ได้อย่างไร”
หูซื่อออกมาจากห้องฝั่งตะวันออก ถือกระโถนจะไปส้วม ได้ยินคำนี้ก็หัวเราะ “พ่อของเจ้าน่ะ กลางดึกก็ตื่นแล้ว จุดตะเกียงน้ำมันไปห้องฝั่งตะวันตก เดินวนรอบโม่หินนั้นสามรอบ ลูบโน่นคลำนี่ ราวกับกำลังดูเจ้าสาวใหม่”
ติงฉวนเกินถูกพูดจนเขิน กระแอมสองที “พูดเหลวไหลอะไร ข้านั่นแหละ… นั่นก็ดูว่าโม่ติดตั้งมั่นคงหรือไม่”
หูซื่อหัวเราะแล้วไปเทกระโถน ติงตงจิ่วก็หัวเราะ พ่อคนนี้จริง ๆ เลย ถือว่าโม่หินนั้นเป็นสมบัติล้ำค่าจริง ๆ
“พ่อ กล่องไม้ทำเสร็จแล้วหรือไม่” ติงตงจิ่วถาม
“เสร็จแล้ว เมื่อวานก็ฝากข่าวมาบอกว่าเสร็จแล้ว ข้าไปเอาเดี๋ยวนี้” ติงฉวนเกินพูดพลางเอามือไพล่หลังเดินออกไป ฝีเท้าเบาสบาย เอวหลังยังตรงกว่าเดิมเล็กน้อย