เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 7 สบู่กับเส้นใยเห็ด
เช้าวันรุ่งขึ้น ติงตงจิ่วมีเรื่องค้างอยู่ในใจ นอนไม่ค่อยหลับ ตื่นแต่เช้ายกน้ำเสร็จ เขาก็เดินไปที่มุมห้องครัว ย่อตัวลง เปิดแผ่นไม้ที่คว่ำปิดอ่างดินไว้ ข้างในคือตับอ่อนหมูที่แช่ไว้ตั้งแต่เมื่อวาน ลอยขึ้นลงอยู่ในน้ำขุ่น ปล่อยกลิ่นคาวอ่อน ๆ ออกมา
“ต้องล้างเจ้านี่ก่อน” เขาพึมพำกับตัวเอง ยกอ่างดินออกไปที่ลานบ้าน แล้วไปตักน้ำที่บ่อครึ่งถัง เทลงอ่างไม้ น้ำเย็น เขาถูมือไปมา แล้วล้วงตับอ่อนหมูชิ้นนั้นขึ้นมาจากอ่างดิน
ตับอ่อนนุ่มหยุ่น สีชมพูอ่อน มีเศษมันกับเยื่อพังผืดติดอยู่ประปราย เขาใช้นิ้วคีบไว้ จุ่มล้างในน้ำ หวังจะชะคราบสกปรกออกให้หมด แต่ตับอ่อนลื่นเกินไป น้ำก็เย็น เขาทำงุ่มง่ามอยู่ตั้งนาน ตับอ่อนก็ยังเหนอะหนะ เยื่อพังผืดก็ยังฉีกไม่ออกหมด
“เจ้ากำลังทำอะไรน่ะ?” เสียงของหวังอีเหมยดังมาจากข้างหลัง
ติงตงจิ่วหันไป เห็นหวังอีเหมยยืนอยู่ที่ประตูห้องครัว เพิ่งหวีผมเสร็จ นางเดินเข้ามา ก้มมองตับอ่อนในอ่าง แล้วมองท่าทางงุ่มง่ามของติงตงจิ่ว ก็เบ้ปาก
“หลบไป” นางพูดพลางเบียดติงตงจิ่วไปข้างหนึ่ง แล้วย่อตัวลงเอง
หวังอีเหมยพับแขนเสื้อขึ้น เผยท่อนแขนครึ่งหนึ่ง มือของนางเล็กกว่าของติงตงจิ่ว แต่คล่องแคล่ว นางล้วงตับอ่อนขึ้นมาก่อน วางบนก้อนหินสะอาด ใช้เล็บจิกเยื่อพังผืดเหล่านั้น แล้วค่อย ๆ ดึง แควกหนึ่งเสียงดังขึ้น เยื่อก็หลุดออกมา ดึงเยื่อออกจนหมด นางก็เอาตับอ่อนใส่กลับลงน้ำ ใช้สองมือขยำ พลิกไปพลิกมาล้าง