เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 5 ปลากับสบู่
ฟ้ายังมัว ๆ เทาอยู่ ติงตงจิ่วก็ตื่นแล้ว
เขานอนอยู่ตรงนั้นไม่กล้าขยับ ฟังเสียงข้าง ๆ ก่อน หวังอีเหมยหายใจเรียบสม่ำเสมอ ยังหลับอยู่ นางหันลำตัวไปทางหัวเตียงฝั่งเขา มือข้างหนึ่งพาดอยู่นอกผ้าห่ม นิ้วมือหยาบกร้านเล็กน้อย ข้อนิ้วดูใหญ่ ติงตงจิ่วค่อย ๆ ลุกขึ้น เสื้อผ้าวางอยู่หัวเตียงเตา เขาหยิบมาสวมอย่างเบามือ เรื่องเมื่อคืนนั้น เขายังคิดไม่ออกว่าทำไมผู้หญิงถึงโมโห
เพิ่งสวมเสื้อผ้าเสร็จ ข้าง ๆ ก็มีเสียงกรุกกริกเบา ๆ หวังอีเหมยตื่นแล้ว นางขยี้ตา ลุกขึ้นนั่ง ผมยุ่งเล็กน้อย กระจายอยู่ท้ายทอย เห็นติงตงจิ่วกำลังแต่งตัว นางไม่พูดอะไร เอื้อมหยิบเสื้อผ้าของตัวเองมาสวม เสื้อคลุมผ้าสีน้ำเงิน ซักจนซีดขาว บริเวณไหล่มีรอยปะผ้าสีเข้มอยู่แผ่นหนึ่ง
แต่งตัวเสร็จ นางยกผ้าห่มบนเตียงเตาขึ้นมาสะบัด จัดพับ แล้ววางซ้อนไว้ท้ายเตียงเตา หยิบไม้กวาดเล็กที่มัดเองจากหัวเตียงเตา — ทำจากรวงข้าวฟ่าง ใช้มานาน รวงจนโล้นหมดแล้ว นางคุกเข่าบนเตียงเตา ก้มตัวกวาดเตียงทีละครั้ง ๆ
กวาดเตียงเสร็จ นางดึงผ้าปูเตียงผืนเก่าที่ปูอยู่บนเตียงเตา ผ้าปูเป็นสีน้ำเงิน ซักจนซีดขาวมานานแล้ว บนนั้นมีรอยปะหลายแผ่น นางดึงผ้าให้ตึงเรียบ ไม่มีรอยย่นสักรอย ดึงสี่มุมให้ตึงเรียบเรียบร้อย ทำเสร็จแล้ว นางก็ลากรองเท้าเดินไปห้องครัว
ติงตงจิ่วมองอยู่ข้าง ๆ ลมหายใจในอกจึงค่อยผ่อนลง โชคดี ยังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เขารีบรัดเข็มขัดให้เรียบร้อยแล้วตามออกจากห้องไป