เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 4 ตะกร้าปลากับเห็ด
ยามเที่ยงวัน พระอาทิตย์กำลังแผดเผา
ติงตงจิ่วนั่งยองอยู่โคนกำแพงด้านทิศตะวันตกของลานบ้าน ลอบดักปลาในมือในที่สุดก็เป็นรูปเป็นร่างเสียที เขาหยิบมันขึ้นมาพลิกดูซ้ายดูขวา แล้วยังเอามือล้วงเข้าไปคลำ ๆ งาเกี่ยวที่หันกลับด้านในพวกนั้น — ปากที่ปลาจะมุดเข้าไปนั้นเปิดค้างไว้ ส่วนกิ่งหลิวที่ถักย้อนกลับด้านในเป็นวงนั้นก่อตัวเป็นช่องแคบรูปแตร ปลาอยากจะถอยออกมาก็ยากเต็มที
“สำเร็จแล้ว” เขาถอนหายใจโล่ง ใบหน้าเผยรอยยิ้มจาง ๆ ของเล่นชิ้นนี้ทำ ๆ รื้อ ๆ มาสองสามรอบ ถักแล้วรื้อ รื้อแล้วถัก กิ่งหลิวเกือบถูกมือเขาบี้จนนิ่มไปหมด ดีที่หลักการพวก “กดหนึ่ง สอดหนึ่ง” “ขึ้นก้นปิดปาก” ในหัวนั้นไม่ได้จำไปเปล่า ๆ มือจึงค่อย ๆ มีความแม่นยำขึ้น
เขาลุกขึ้นยืน ขยับขาที่นั่งยองจนชา แล้วเดินกะเผลกไปจนถึงหน้าห้องครัว หวังอีเหมยกำลังก้มหน้ากัดเลือกถั่ว ได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นมองเขา
“ทำเสร็จแล้วหรือ?” นางถาม
“อือ ไปลองดูสักหน่อย” ติงตงจิ่วเอ่ย พลางหยิบหมั่นโถวข้าวโพดที่เหลือจากตอนเช้าครึ่งลูกมาบิเป็นชิ้นเล็ก ๆ คิดไปคิดมา ก็เอาปลายตะเกียบจุ่มน้ำมันหมูที่จับตัวแข็งอยู่ในไหน้ำมันขึ้นมาเล็กน้อย ทาลงบนหมั่นโถว ปลาชอบของคาว กลิ่นน้ำมันแค่นี้คงล่อพวกมันได้
เขาหิ้วลอบดักปลาไว้ แล้วหาถุงผ้าดิบมาใบหนึ่ง ใส่มีดพร้าที่พันด้วยผ้าไว้กับเชือกอีกท่อนหนึ่งลงไป แล้วสะพายขึ้นบ่า ก่อนออกจากบ้าน เขาเงยดูตะวัน กะว่ายังเร็วอยู่ ไปหย่อนลอบที่ริมแม่น้ำก่อน แล้วค่อยอ้อมไปเดินเล่นที่หลังเขา