เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 3 ฟืนกับเห็ดหูหนู
ไก่ขันรอบที่สอง ติงตงจิ่วก็ตื่น
เขานอนนิ่งไม่ขยับ ข้างกายหวังอีเหมยกำลังใส่เสื้อผ้า มีเสียงกรอบแกรบ พ่อก็ลุกขึ้นแล้ว ไออยู่ที่ลานบ้าน
เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง แล้วหย่อนขาซ้ายลงแตะพื้นอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่เจ็บเลยสักนิด แต่เขาก็ยังชะงักครู่หนึ่งก่อนจะหย่อนขาขวาลงบ้าง จากนั้นจึงลุกขึ้นยืน — ต้องมีขั้นตอนให้เห็น เขาชินแล้ว ให้ดูเหมือนขาไม่ค่อยคล่อง
ใส่เสื้อผ้าเสร็จก็เปิดประตูอย่างเบามือ ฟ้าเบื้องตะวันออกเริ่มมีสีเทาขาว ติงฉวนเกินกำลังตักน้ำอยู่ที่ขอบบ่อ เห็นเขาก็พูดว่า “เจ้าเป็นอะไรถึงตื่นแต่เช้าเช่นนี้? นอนต่ออีกหน่อยเถิด”
“นอนไม่หลับแล้ว” ติงตงจิ่วว่า แล้วเดินไปช่วย
สองพ่อลูกตักน้ำจนไหเต็ม ติงตงจิ่วก็ยังออกจะฝืดมืออยู่บ้าง ทำอะไรช้า จึงดูเหมือนออกแรงหนัก ติงฉวนเกินมองเขาพลางถอนหายใจ “ขาเจ้าอย่างนั้น… ค่อย ๆ ทำไป อย่ารีบ”
“อือ” ติงตงจิ่วรับคำ พลางเทน้ำถังสุดท้ายลงในไห
ไหน้ำเต็มแล้ว เขามองน้ำในไห ใสแจ๋ว หันไปหยิบไม้กวาดมาเริ่มกวาดลานบ้าน ลานไม่ใหญ่ แต่เขากวาดอย่างละเอียด ทุกซอกทุกมุมเก็บหมด ตามความทรงจำของร่างเดิม งานนี้เขาทำบ่อย กวาดลาน ผ่าฟืน ตักน้ำ ล้วนเป็นงานที่ผู้ชายในบ้านควรทำ หวังอีเหมยยืนอยู่หน้าประตูห้องครัว รู้สึกว่าตัวเองจู่ ๆ ก็ไม่รู้จะทำอะไร สองปีมานี้ติงตงจิ่วไม่อยู่บ้าน งานพวกนี้ล้วนเป็นของนาง คิดแล้วก็หันไปดูแป้งสองชามที่หมักไว้เมื่อคืน