กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ข้าช่วงนี้ฝันบ่อยนัก”
ได้ยินเสียงของหลี่เจาเหนียน เสิ่นอวี๋หันไปมองเขา “ฝันเห็นสิ่งใดหรือ”
หลี่เจาเหนียนยิ้มพลางกล่าว “ล้วนเป็นความฝันที่เหิมลอยเกินจริง หลายอย่างจำไม่ได้แล้ว จำได้เพียงว่าข้ามีบ้านหลังหนึ่งอยู่ใต้เชิงเขา เบื้องหน้าลานเรือนมีดอกนกนางแอ่นบินอยู่ผืนหนึ่ง ทุกคราที่ฤดูใบไม้ผลิกับฤดูร้อนเชื่อมต่อกัน ดอกไม้ก็บานเต็มพื้นดิน”
เมื่อได้ฟังคำบรรยายของเขา เสิ่นอวี๋ก็ยิ้มตาม ในใจเกิดความโหยหา “นั่นต้องงดงามยิ่งนัก”
“อืม ฤดูใบไม้ร่วงมีสหายมาเยือน ฤดูใบไม้ผลิมีนกสาลิกาดงร้องยาว”
“แล้วฤดูหนาวเล่า”
“ฤดูหนาวข้าก็ดูหิมะผู้เดียว” หลี่เจาเหนียนลำคอตีบ กล่าว “กลับเถิด เขาคงรอจนร้อนใจแล้ว”