กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
แสงตะวันทอดเอียงลงทางทิศตะวันตก ภายในโถงเงียบสงบ มีเพียงเสียงหมากกระทบกระดานดังเป็นจังหวะ หรือว่า…
“เอ๊ย— เดี๋ยว ข้าวางผิดที่แล้ว”
หลี่จี้เฟิงรีบเก็บหมากขึ้นมาอย่างว่องไว วางลงที่ใหม่ แล้วเงยหน้ายกมือ “ตาท่านแล้ว”
เซี่ยถิงโจวมองเขาด้วยสีหน้าไม่สู้ดีอยู่ครู่หนึ่ง หลี่จี้เฟิงอดเอ่ยไม่ได้ “เจ้าจ้องข้าอยู่ทำไม”
เซี่ยถิงโจวไม่ตอบ
“จริง ๆ ข้าไม่ได้เสแสร้ง” หลี่จี้เฟิงว่า “ตอนนี้ข้าไม่ได้แกล้งทำจริง ๆ ฝีหมากของข้าก็ได้แค่ระดับนี้ ฝึกอย่างไรก็ไม่เข้าท่า นี่คือข้อเสียเพียงอย่างเดียวของข้า ข้าบอกให้ภรรยาเจ้ามาเล่นเป็นเพื่อนข้าสักสองตา เจ้าก็ไม่ยอม ช่างขี้เหนียว”