ตอนที่ 296 หากอาหนานยังอยู่

“เสิ่นอวี๋!” เซวียนผิงโหวหอบหายใจราวกับวัว “เจ้าว่า ข้าอยู่ในสภาพเช่นนี้ อาหนานจะยังจำข้าได้หรือไม่”

เสิ่นอวี๋: “จำได้เจ้าค่ะ”

หางตาของเซวียนผิงโหวมีน้ำตาไหลซึมออกมา เลื่อนลงบนผิวหนังที่มีบาดแผลไฟไหม้ เจ็บแสบร้อนราวกับถูกเข็มทิ่มแทง แต่บนใบหน้าของเขาไม่มีความรู้สึกใด ๆ ปรากฏ

“ข้ายังคิดอยู่ ข้าไม่มีหน้าไปพบมัน ไหม้จนไม่เป็นคนไม่เป็นผี ลงไปข้างล่างแล้ว มันก็คงจำพ่อคนนี้ไม่ได้”

เซวียนผิงโหวใช้มือที่แทบจะไหม้เกรียมทั้งคู่เกาะขอบเตียง “เจ้าว่า มันจะโกรธข้าหรือไม่”

ดวงตาของเสิ่นอวี๋แดงก่ำ “เขาต้องโกรธท่านแน่ แต่เขาเป็นคนจิตใจดีแต่กำเนิด ท่านเป็นพ่อของเขา หากท่านสำนึกผิดอย่างจริงใจ เขาก็ต้องให้อภัยท่าน”

“เช่นนั้นก็ดี เช่นนั้นก็ดี” เซวียนผิงโหวพยักหน้า