กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
บนกำแพงเมืองสังหารราษฎรหนึ่งคนทุกชั่วยาม ราษฎรที่อยู่ใกล้ประตูเมืองที่สุดต่างพากันหนีไปที่อื่น กลัวว่าพอสังหารคนข้างหน้าหมดแล้วก็จะถึงคราวของตน
ข่าวหนึ่งบอกสิบ สิบบอกร้อย ราษฎรพากันหนีเข้าไปกลางเมือง กลางดึกถนนหนทางยังคงสว่างไสวด้วยแสงไฟ เต็มไปด้วยราษฎรที่เบียดเสียดกัน
“ไปทางประตูเหนือ ไปประตูเหนือ” ชายหนุ่มฉกรรจ์รวมตัวกันเองเพื่อจัดให้ราษฎรอพยพ
คนมากเกินไป ทุกหนแห่งล้วนมีเสียงร่ำไห้ตะโกนกับเสียงด่าทอจากการเบียดเสียด
“อย่าเบียด เหยียบคนแล้ว!”
“โอ๊ย ลูกข้า”