กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เช่นนั้นก็ทำให้พวกมันไม่กล้าทำเช่นนี้”
ประกายเย็นเยียบปรากฏชัดในดวงตาของเสิ่นเจา “หากพวกเราเข้าสู่ดินแดนตอนในของซีเจวี๋ย ป๋อต๋าจะไม่ปล่อยบ้านเมืองไว้โดยไม่ใยดี เขาต้องกลับมาช่วยแน่นอน พอเราบดขยี้เข้าไป นอกจากกองทัพใหญ่ของป๋อต๋าแล้ว ไม่มีผู้ใดฉีกแนวป้องกันของเราได้ ฉะนั้นแม่น้ำชื่อเหอด้านหลังจึงไม่จำเป็นต้องมีกองทัพใหญ่ประจำการเลย”
“ช่างเป็นความคิดเพ้อฝันเหลือเกิน!” เซียวเหอเยาะเย้ย “เจ้าเป็นพี่ชายที่ดีนัก ทางนี้ความลำบากของด่านเยี่ยนเหลียงก็คลี่คลาย แต่ทหารของพวกข้าจะทำอย่างไร เล่าป๋อต๋ากลับมาช่วยเมื่อใด พวกเราก็จะถูกกักตายอยู่ในดินแดนตอนในของซีเจวี๋ย”