ตอนที่ 252 ริมฝีปากสิ้น ฟันย่อมหนาว

เจียงเหลี่ยนจือไม่สะทกสะท้าน “แม้พวกเจ้าจะมิได้มีเจตนาเช่นนั้น แต่พวกเจ้าถูกผลักขึ้นมาบนหนทางนี้แล้ว หลี่เจาเหนียนมิอาจครองแผ่นดินได้ หากไม่มีผู้ใดยืนขึ้นรับตำแหน่งนั้น กลียุคภายในก็จะไม่สิ้นสุด และพวกเจ้าก็กำลังเดินอยู่บนหนทางแห่งการปราบกลียุคแล้ว”

เสิ่นอวี๋เม้มริมฝีปากแน่น

เจียงเหลี่ยนจือยิ้ม “เจ้าคงไม่คิดอย่างไร้เดียงสาว่า เมื่อพวกเจ้าปราบกลียุคภายในสงบแล้ว ยังจะมีผู้อื่นสามารถนั่งอยู่บนตำแหน่งนั้นได้อย่างมั่นคงกระมัง? ใต้หล้าจะมีผู้ใดยอมสยบ? พวกเจ้าได้เลือกแล้ว เจ้าทำเป็นมองข้ามปล่อยให้ใต้หล้าตกอยู่ในความวุ่นวายไม่ได้ ดังนั้นเสิ่นอวี๋ เจ้าไม่มีหนทางอื่นให้เดินอีกแล้ว”

เสิ่นอวี๋ไม่เคยคิดถึงเรื่องชั้นนั้น หรือพูดให้ชัดคือนางกำลังหลีกเลี่ยงที่จะคิดถึงชั้นนั้น