กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เจียงเหลี่ยนจือพยักหน้า “หากเป็นเขา ก็มีโอกาสเช่นนั้นจริง”
เสิ่นอวี๋ครุ่นคิด พลางกล่าว “คนผู้นี้จนถึงบัดนี้ข้าก็ยังมองไม่ออก”
เซียวชวนฟังได้ทุกคำ แต่กลับไม่รู้ว่าพวกเขากำลังพูดถึงสิ่งใดกันแน่ จึงอดแทรกปากไม่ได้ “แต่เยี่ยนอ๋องไม่ใช่หรือที่เป็นอ๋องผู้ว่างงาน ทั้งเซิ่งจิงต่างรู้”
เซียวชวนพูดอย่างอ้อมค้อม ที่เรียกว่าอ๋องผู้ว่างงาน ก็เพียงคุณชายเสเพลผู้ไม่มีความรู้ ไม่มีวิชา และไม่ประสบความสำเร็จใด
เสิ่นอวี๋มองเขาแวบหนึ่ง “นี่แหละคือความน่ากลัวของหลี่จี้เฟิง ทุกคนล้วนคิดว่าเขาเป็นคุณชายเสเพลไร้ความรู้ แต่ข้าเคยลองหยั่งดูแล้ว เขามีวิชายุทธ์ติดตัว ฝีมือยังไม่ด้อย”
“อันใด?” เซียวชวนกล่าวอย่างตกตะลึง “เขา...ไม่เลวเลย อยู่ในระดับใดหรือ”
“ไม่ด้อยกว่าฝีมือเจ้า” เสิ่นอวี๋กล่าว