กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสิ่นอวี๋แค่นหัวเราะ “รู้สึกอย่างไรบ้างที่ถูกคนฉีกหน้ากลางที่ต่อหน้าผู้คน”
เจียงเหลี่ยนจือกัดฟันกรอด
การที่เสิ่นอวี๋กล้าเปิดประเด็นให้แจ้งชัดเช่นนี้ ย่อมแสดงว่านางมิได้หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย บัดนี้นางมิใช่นางในอดีตอีกแล้ว เจียงเหลี่ยนจือในยามนี้ก็มิอาจทำอันตรายนางได้แม้แต่ปลายขน
เกิดใหม่อีกครั้งแล้วอย่างไร นางมิได้กลัวเขาเลย ผู้ที่ควรกลัวต่างหากคือเจียงเหลี่ยนจือผู้นี้
เสิ่นอวี๋กล่าวต่อ “ให้ข้าลองคาดเดาสักหน่อยก็แล้วกัน เป็นเพราะเพื่อนเล่นวัยเยาว์ของเจ้านั้นมิได้งดงามเลอเลิศอย่างที่เจ้าเคยวาดฝันไว้ ครั้นความฝันงดงามแตกสลายลง ก็พลันนึกถึงหญิงที่ตายอยู่ใต้ก้นสระนั้นขึ้นมา หรือไม่”