กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสิ่นอวี๋หยุดฝีเท้า แต่มิได้หันกลับ “เจ้าอย่าถือตัวนักเลย เจียงเหลี่ยนจือ ชาติที่แล้วที่เจ้าไม่ชอบข้าไม่ใช่ความผิด การช่วยคนที่เจ้ารักก็ไม่ใช่ความผิด เมื่อครู่ข้าคิดทบทวนอย่างละเอียดแล้ว กลับหามูลเหตุที่จะสังหารเจ้าไม่พบ หากตอนนั้นเจ้าไม่เขียนจดหมายถึงเซี่ยถิงโจว มูลเหตุนี้ก็ยังเพียงพอให้ข้าสังหารเจ้า แต่เจ้ากลับเขียนมันเสียได้”
“ชาติที่แล้วสำหรับข้าเป็นเพียงฝันร้าย” เสิ่นอวี๋มองไปเบื้องหน้า “บัดนี้ ฝันของข้าตื่นแล้ว”
ถ้อยคำชุดนี้สะเทือนถึงแก่นใจ เจียงเหลี่ยนจือถึงกับตะลึงงัน