กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
สองสามวันมานี้ไพร่พลของเสิ่นอวี๋พักผ่อนจนเพียงพอ หลังเที่ยงก็เข้าสู่การเตรียมพร้อมรบ
ในห้องนั่งกันอยู่หลายคน เฉากวงจิ้นฟังขุนพลผู้ช่วยมารายงานก็ขมวดคิ้ว
“คูเพลาะนั้นขุดกว้างเพียง 4 ฉื่อหรือ?” ราวกับไม่เชื่อ เฉากวงจิ้นถามอีกครั้ง “เพียง 4 ฉื่อเท่านั้นหรือ!”
ขุนพลผู้ช่วยกล่าว “4 ฉื่อยังไม่ถึงด้วยซ้ำขอรับ”
“คูเพลาะกว้าง 4 ฉื่อมีประโยชน์อะไรขึ้นมา” เฉากวงจิ้นอดด่าถ้อยคำหยาบไม่ได้ “พวกมันกำลังยุ่งอะไรกันแน่”
ขุนพลผู้ช่วยกล่าว “ข้าน้อยเห็นพวกทหารนั้นทำอะไรเฉื่อยชา ขุดได้ไม่นานก็ล้มตัวลงนอนผึ่งแดด พอตะวันเพิ่งลับเขาก็แบกพลั่วกับจอบกลับไปขอรับ”
“แล้วเสิ่นอวี๋ไม่พูดอะไรเลยหรือ?” เฉากวงจิ้นถาม