กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“เช่นนั้นก็ไม่เสียแรงที่พวกเราขุดคูเพลาะมาสองวัน”
เสิ่นอวี๋เอ่ยพลางชะโงกศีรษะออกมาระหว่างเชิงเทิน
บนกำแพงเมืองมืดสนิท ผู้คนเบื้องล่างมองไม่เห็นสถานการณ์เบื้องบน แต่หากชาวซีเจวี๋ยจะรุดหน้า จำเป็นต้องมีแสงสว่าง
สะพานเคลื่อนที่หกเจ็ดลำรุกคืบไปข้างหน้า ล้อเกวียนบดไปบนพื้นส่งเสียงกรุกกรัก
เสิ่นอวี๋จับตาดูสถานการณ์เบื้องล่างเขม็ง ค่อย ๆ ยกมือขึ้น
สะพานเคลื่อนที่รุกคืบถึงขอบคูเพลาะ ชาวซีเจวี๋ยที่แบกโล่อยู่ด้านหน้าเป็นกลุ่มแรกที่รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ
“คูเพลาะนี้เหตุใดจึงแคบเช่นนี้ ข้ากระโดดข้ามได้เลย”
ขุนพลที่คุมทัพอยู่ด้านหลังฟังออกว่ามีสิ่งผิดปกติ