ตอนที่ 241 ฝันร้าย

ลมที่ด่านเยี่ยนเหลียงมีเสียงของมันเอง

ตลอดพันปีที่ผ่านมา ที่นี่ฝังกระดูกผู้ภักดีไว้หลายแสนคน ในสายลมเต็มไปด้วยความเสียดายที่พัดไม่สลาย

เสิ่นอวี๋เดินอยู่บนผืนดินเหลืองเวิ้งว้าง เบื้องหลังคือกำแพงเมืองสูงตระหง่าน ชั้นเมฆกดต่ำเสียจนผู้คนหายใจไม่ทั่วท้อง

นางรู้ว่าตนกำลังฝันอยู่

สวบ—สวบ—

เสียงฝีเท้าค่อย ๆ กลายเป็นเสียงเจี๊ยะ ๆ จากการย่ำลงในโคลนตม

เสิ่นอวี๋ก้มลงมอง ผืนดินเหลืองที่ถูกธารโลหิตแช่ไว้ ย่ำลงไปก็ค่อย ๆ รู้สึกนุ่มคลาย

“ท่านพ่อ” เสิ่นอวี๋เอ่ยเรียกคนบนเนินดินอย่างสงบ

เสิ่นจ้งอันหันกลับมา “มาแล้วหรือ ขึ้นมาเถิด”