กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
พอเสิ่นเจาจากไป เซี่ยถิงโจวก็ดึงเสิ่นอวี๋ให้หันมาหาตน “รู้สึกว่าถูกทรยศหรือไม่”
เสิ่นอวี๋ส่ายหน้า “ข้าไม่เป็นไร”
เซี่ยถิงโจวประคองใบหน้านาง “ข้ารู้ว่าเจ้าได้รับความอยุติธรรม เจ้าจะต่อต้านก็ได้ จะตีกลับไปก็ได้ แต่จงอย่าโกรธจนทำร้ายตัวเอง”
เสิ่นอวี๋กัดริมฝีปากล่าง ก่อนเอนพิงบ่าของเซี่ยถิงโจวแล้วส่งเสียงครางเบา ๆ ด้วยความน้อยใจ
เสิ่นเจามองอยู่แต่ไกล ลูบหน้าอกของตน ความรู้สึกในใจบอกไม่ถูกว่ากลมกล่อมเพียงใด
ยัยเด็กคนนี้นานเท่าไรแล้วที่ไม่ได้อ้อนเขาเช่นนี้ ตอนเด็ก ๆ เวลาถูกดุถูกด่า หรือหกล้มหรือฝึกวิชาจนเหนื่อย ก็มักจะอ้อนเขาและท่านพ่อเช่นนี้เสมอ