กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
คำพูดนี้ทำให้ฮูหยินผู้เฒ่าลู่หัวเราะขึ้นมาอีกครั้ง “ไร้ความกังวลเช่นนั้นก็ดีนัก ไม่ต้องพะวงสิ่งใด ผู้ใดมีใจหนักอึ้งเท่าไร สิ่งที่ต้องพะวงก็ยิ่งมากเท่านั้น”
คำนี้กล่าวพลางมองเซี่ยถิงโจว เซี่ยถิงโจวไม่หลบไม่เลี่ยง สบตากลับ สุดท้ายก็ยังเป็นฮูหยินผู้เฒ่าลู่ที่ละสายตาก่อน
“ฉางหลิวมีนิสัยร่าเริง หากส่งเสียงรบกวนท่าน ไล่มันออกไปเสียก็ได้” เซี่ยถิงโจวกล่าว
ฉางหลิวทำหน้าเศร้าออด ๆ “ข้า…”
ฮูหยินผู้เฒ่าลู่กล่าว “เด็กคนนี้ข้าชอบ”
ฉางหลิวกล่าวอย่างภาคภูมิ “ข้าก็บอกแล้วว่าข้าต้องมาแต่แรก ซื่อจื่อทีแรกยังไม่คิดจะพาข้ามาเลย ต้องให้ข้าข่มขู่ด้วยความตายถึงได้พามา”
เซี่ยถิงโจวชำเลืองตามองมัน “สำนวนใช้พล่อย ๆ ไม่ได้”