กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสิ่นเจาถอนหายใจยาว “สุดท้ายพวกเราก็ต้องกำจัดมันให้ได้ แต่เจ้าเอาแต่ความแค้นบดบังดวงตาไม่ได้ พวกเขาทำผิดก็อย่าได้โยนความผิดนั้นไปให้ราษฎร พวกเขาทำเต็มกำลังแล้ว”
“ข้าไม่ได้ทำเช่นนั้น” เสิ่นอวี๋โต้กลับ
“เช่นนั้นเจ้าเคยห่วงด่านเยี่ยนเหลียงในฤดูหนาวนี้หรือไม่” เสิ่นเจาถาม
เสิ่นอวี๋กล่าว “ด่านเยี่ยนเหลียงเป็นแผ่นดินของต้าโจว การปกป้องด่านชายแดนเป็นเรื่องที่ราชสำนักควรใส่ใจ ไม่ใช่หน้าที่ของข้า”
“อาอวี๋ ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ไม่ได้ให้เจ้าไปเฝ้ารักษาด่านชายแดนแทนพวกเขา ข้าเพียงให้เจ้าตระหนักถึงความเปลี่ยนแปลงของตัวเอง”