กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสิ่นเจาสีหน้าจริงจัง “ข้าไม่เคยข้องแวะกับสตรีผู้ใด ไม่เข้าใจจิตใจของนาง หากพี่ทำสิ่งใดไม่ดี หรือเพราะคนอื่นจนมองข้ามเจ้าไป เจ้าก็บอกพี่ได้”
“รู้แล้ว” เสิ่นอวี๋ขยิบตาให้เขา “เจ้าอย่าลืมเลี้ยงสุราข้าก็แล้วกัน”
เสิ่นเจาพยักหน้าแล้วจากไป เดินถึงประตูกลมจันทราก็หันกลับมามองแวบหนึ่ง เห็นเพียงแผ่นหลังตั้งตรงของเสิ่นอวี๋
จู่ ๆ เขาก็รู้สึกเศร้าขึ้นมา
สาวน้อยที่วิ่งตามก้นเขาไปมาตอนนี้เติบโตเป็นสาวแล้ว ไม่ต้องให้พี่ชายอย่างเขาดูแลอีกต่อไป บินสูงได้เองแล้ว
เสิ่นอวี๋เดินกลับเรือนของตน ในใจคิดว่าเสิ่นเจาไม่เคยข้องแวะกับสตรีผู้ใดจริง ๆ ไม่เข้าใจก็เป็นเรื่องปกติ
ไม่ใช่