กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
คนในรถม้าสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียง รีบเปิดม่านออก แม้สวมหมวกผ้าคลุมหน้า มองไม่เห็นใบหน้า แต่ดวงตาของนางก็แดงก่ำขึ้นในทันที และพยายามกลั้นไว้อย่างสุดกำลัง
เสิ่นเจากระชากหมวกผ้าคลุมหน้าออก ถามด้วยเสียงหนัก “เหตุใดเจ้าอยู่ที่นี่ ตามทางนี้เต็มไปด้วยผู้พลัดถิ่นและโจรผู้ร้าย เจ้าออกมาอีกทำไม?”
อวี๋หว่านชิวสูดจมูกย่น ยัดยิ้มออกมา กล่าวว่า “ข้าไปเยี่ยมญาติที่เมืองผิง”
เสิ่นเจามองไปรอบหนึ่ง “คนรับใช้ของเจ้าเล่า ที่บ้านเหตุใดไม่ส่งคนมาคุ้มกัน?”
อิงเอ๋อร์เพิ่งจะพูด อวี๋หว่านชิวก็ชิงพูดก่อน “ระหว่างทางเจอโจรผู้ร้ายจนพลัดกันไป โชคดีที่ใกล้จะถึงเมืองผิงแล้ว”