กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสิ่นอวี๋เอ่ย “ออ” ออกมาคำหนึ่ง เห็นเสิ่นเจามองนางด้วยสีหน้าจริงจัง จึงรีบเอ่ยว่า “ท่านพี่ ตอนนั้นซื่อจื่อนำทัพไปช่วยด่านเยี่ยนเหลียง ฮ่องเต้ถงซวี่เรียกตัวเขาเข้าสู่เมืองหลวงเพื่อเป็นองค์ประกัน ข้าน้อยติดตามเขาเข้าเมืองหลวงมาด้วย คิดจะอาศัยเขาเป็นทางสืบหาความจริง อยู่ข้างกายเขาเป็นองครักษ์ประจำตัวอยู่ช่วงหนึ่งขอรับ”
เสิ่นเจาสังเกตว่าเสิ่นอวี๋เอ่ยถึง “เขา” ทุกคำ จนหมดสิ้นซึ่งความสำนึกว่าตนเป็นผู้ใต้บังคับบัญชา ทั้งไม่มีเจตนาเคารพแม้แต่น้อย กลับดูราวกับมีความสัมพันธ์ที่สนิทสนมกันยิ่งนัก
ในใจเขาขยับขึ้นมาเล็กน้อย “ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้ากับซื่อจื่อนั้น… ดูจะใกล้ชิดกันมากกระมัง”
เสิ่นอวี๋ “ที่จริงก็ธรรมดา”