กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสิ่นอวี๋เอียงศีรษะมองเขา พลันไม่รู้จะเริ่มต้นเอ่ยเช่นไร
เขาต้องจงใจเป็นแน่ จงใจถามเช่นนี้ เสิ่นอวี๋คิดในใจ มือที่กำอยู่จึงคลายลง
เซี่ยถิงโจวพลิกมือคว้ามือนางไว้ในฝ่ามือ เอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “ข้าดูไม่ได้หรือ”
เสิ่นอวี๋เอ่ยอย่างลำบากใจ “พี่ชายข้าต้องด่าข้าจนตายแน่ แต่ก่อนเขาบอกข้าว่าหญิงสาวต้องสำรวมสักหน่อย อย่าเอาแต่ใจเหมือนข้าที่มักทำอะไรไม่ระวัง”
“เจ้ายังสำรวมไม่พออีกหรือ” เซี่ยถิงโจวเอ่ยราวกับตัดพ้อ “ข้าอุ้มดวงดาวอุ้มจันทราเอาใจเจ้า ถึงเพียงนี้ยังมิอาจรับเจ้าเข้าบ้านได้ ยังจะให้สำรวมอีก จะให้ข้าทนรอสิบปีแปดปีหรือ”
เสิ่นอวี๋อดหัวเราะไม่ได้ ตบแขนเขาเบา ๆ ปลอบว่า “ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลานี่นา ข้าจะหาจังหวะบอกเขา อีกทั้ง อีกทั้ง…”