ตอนที่ 175 เล่นละครให้สมบทบาท

เสิ่นอวี๋เอ่ยปลอบ “บางสิ่งมิได้เป็นเช่นที่เจ้ามองเห็นแต่ภายนอก กลับไปเถิด เจ้าควรหัดเติบโตเสียบ้าง”

นางเองก็ผ่านมาเช่นนี้ ดั่งตัวนางเองก็เติบโตขึ้นในชั่วยามเดียวที่ท่านพ่อจากไป

เมื่อข้างกายไม่เหลือผู้ใด ก็ได้แต่ต้องหัดเข้มแข็งขึ้น

การเติบโตเช่นนี้ ช่างทำให้เจ็บปวดจนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่ยิ่งนัก

“ข้าไม่ไป” เผยฉุนหลี่ร่ำไห้อีกครา เขากล่าว “แต่ถ้าข้าไม่อยู่ที่นี่ ข้าควรไปที่ใดเล่า ข้าไม่รู้เลย”

เสิ่นอวี๋ใจหายวาบด้วยความสะเทือนใจ “กลับไปนอนเสีย คืนหนึ่ง ตื่นขึ้นมาแล้วค่อยคิดว่าจะไปที่ใด”

นางยกมือเคาะท้ายทอยเผยฉุนหลี่คราหนึ่ง แล้วส่งเผยฉุนหลี่ที่สลบไปแล้วให้ขันทีในวัง