ตอนที่ 173 พี่ชาย

ซุ่นโซ่วทำสีหน้าลำบากใจ “นี่… ท่านสั่งไว้แล้ว…”

“คำสั่งของข้าก็ไม่ใช่คำสั่งหรือ” เสิ่นอวี๋เหลือบตาขึ้นมอง

ซุ่นโซ่วรู้สึกเพียงว่าสายตาคู่นั้นช่างเหมือนท่านซื่อจื่อนัก ในดวงตามีอานุภาพอันไร้รูป

เสิ่นอวี๋กล่าว “อย่าไปฟ้อง ไปบอกเขาว่าในวังมีนักฆ่า หลายวันนี้ข้าจะไม่กลับไป”

ซุ่นโซ่วกำลังลำบากใจ ก็ได้ยินนางถามอีกประโยค “ฟังเข้าใจหมดแล้วหรือ”

“เข้าใจ เข้าใจแล้ว” ซุ่นโซ่วรีบพยักหน้า พาหลงชุ่ยออกไป

ภายในห้องเงียบลง

เสิ่นอวี๋จึงมีเวลาทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนนี้

ตั้งแต่ต้นจนจบ นางไม่เคยเห็นใบหน้าของนักฆ่า เพียงกระบวนท่า “ริ้วแสงพาดผ่าน” นั้น ทิศทางการเคลื่อนไหวคล้ายวิธีต่อสู้ของเสิ่นเจาเกินไป