ตอนที่ 167 ราชาแห่งความหึงหวง

สองคนเปิดหน้าชนกันไปนานแล้ว เมื่อเสิ่นเยียนมาถึงประตูเอง ย่อมไม่ใช่เพื่อมาทบทวนความหลังกับนาง

เสิ่นเยียนค่อย ๆ นั่งลงอีกครั้ง “ข้าจะพาท่านแม่ออกจากเมืองหลวงแล้ว”

ในใจเสิ่นอวี๋ประหลาดใจ แต่ไม่แสดงออกทางสีหน้า

เสิ่นเยียนพูดต่อ “เจ้าอย่าคิดว่าข้าคิดอุบายอะไรอีก ข้าเพียงอยากเอาชีวิตรอดเท่านั้น”

นางพูดเสียดสี “ใต้เท้าสือก้าวหน้าขึ้นสู่เมฆาคราม ยิ่งบินสูงยิ่งตกเร็ว เจ้าทำเช่นนี้ ไม่ช้าก็เร็วต้องลากคนทั้งตระกูลเสิ่นเข้าไปด้วย ข้าไม่หนีแล้วจะทำอะไรได้เล่า”

“คนตระกูลเสิ่น?” เสิ่นอวี๋ถามกลับ “ตระกูลเสิ่นนอกจากข้าแล้ว ยังมีคนอื่นอีกหรือ”

เสิ่นเยียนกล่าว “ไม่ว่าเจ้าจะยอมรับหรือไม่ ท่านแม่ของข้าคือฮูหยินที่ท่านพ่อของข้าสู่ขอมาอย่างเป็นทางการ ข้าคือบุตรีสายตรงอย่างถูกต้องแท้จริง”