กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสิ่นอวี๋มองเขา ครู่ใหญ่ นางก็ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยแล้วถาม “เจ้ามาได้อย่างไร”
เซี่ยถิงโจวเอ่ยด้วยเสียงนุ่มนวล “ฝนตก ข้ามารับเจ้า”
ชั่วขณะนั้น สายฝนที่กระหน่ำอยู่ในใจก็กลายเป็นฝนวสันต์ที่โปรยปรายไม่ขาดสาย
เสิ่นอวี๋ริมฝีปากสั่นระริก หัวตาเสียววาบ จู่ ๆ ก็อยากหลั่งน้ำตา
เซี่ยถิงโจวเดินเข้ามา ยื่นร่มให้นาง แก้เสื้อคลุมบนร่างออกคลุมไหล่นาง แล้วรับร่มคืนจากมือของนาง คว้าข้อมือนาง จูงนางเดินลงเขา การกระทำช่างเป็นธรรมชาติเช่นนั้น