กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
พอฝนตก โรคปวดชาตามข้อของฮ่องเต้ถงซวี่ก็กำเริบอีกครั้ง
หมอหลวงมาแล้วก็ไป ได้เพียงฝังเข็มเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดชั่วคราว
“แก่แล้วกระมัง” ฮ่องเต้ถงซวี่เอนหลังพิงหมอนพิงกล่าว
เต๋อฝูรีบกล่าว “ฝ่าบาทยามนี้กำลังรุ่งโรจน์ดั่งตะวันเที่ยง ใต้หล้านี้ยังต้องพึ่งฝ่าบาทค้ำจุนอยู่ขอรับ”
ฮ่องเต้ถงซวี่ส่ายพระเศียร กล่าวด้วยความว้าเหว่ “ค้ำไม่ไหวแล้ว ตอนที่ฮ่องเต้องค์ก่อนฝากต้าโจวไว้กับเรา มันก็เป็นสภาพยุ่งเหยิงอยู่แล้ว ค้ำไม่ไหว ค้ำไม่ไหวแล้ว”
คำนี้เต๋อฝูไม่กล้ารับต่อ จึงประคองชาโสมส่งไป “ฝ่าบาทดื่มชุ่มคอก่อนขอรับ”
ฮ่องเต้ถงซวี่รับมา ถ้วยชาจ่อถึงริมพระโอษฐ์แล้วก็วางลง “ผลลัพธ์ยามนี้ ถือว่าปลอบใจลงได้แล้ว เพียงแต่คนใต้หล้าอาจไม่ยอมรับก็ได้”