กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ความรู้สึกที่ทำให้จิตใจหดหู่และทำให้ทั่วทั้งร่างผ่อนคลายนั้นกลับมาอีกครั้ง
เสิ่นอวี๋เม้มริมฝีปากที่แห้งผาก กัดฟันแน่น แล้วพลันลุกขึ้นยืน หยดน้ำบนมือไหลหยดติ๋ง ๆ ลงที่ริมตลิ่ง
“ข้าเริ่มง่วงแล้วสักหน่อย” นางกล่าวอย่างไม่เป็นธรรมชาติ
ได้ยินฝีเท้าของนางค่อย ๆ ห่างออกไป เซี่ยถิงโจวจึงลุกขึ้นยืนช้า ๆ แล้วโบกเรียกไป๋อวี่บนฟ้าให้บินกลับมา
……
เสิ่นอวี๋ออกจากจวนทุกสองวัน ไม่เคยคลาดเคลื่อน เซี่ยถิงโจวรู้ว่านางใจร้อน จึงไม่เข้าไปยุ่งด้วย อย่างไรเสียนางก็เป็นคนที่รู้จักกาลเทศะ
ยามบ่ายองครักษ์เงามารายงาน
พอรายงานจบ เซี่ยถิงโจวก็หันกลับมาอย่างประหลาดใจ “นางไปงานชุมนุมกวีหรือ”
องครักษ์เงาที่รับหน้าที่ติดตามและคุ้มครองเสิ่นอวี๋กล่าว “เป็นงานชุมนุมกวีฤดูใบไม้ผลิจริงขอรับ ไปกับท่านโหวน้อย”