กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เซี่ยถิงโจวเหลือบมองนางด้วยหางตาครึ่งหลี่ลง เสิ่นอวี๋ถูกเขาจ้องจนอึดอัดยิ่งนัก เดิมคิดจะปะทะกับเขาให้รู้แล้วรู้รอด แต่กลับเบือนหน้าหนีโดยไม่รู้ตัว
“เหตุใดจึงทำหน้าเหมือนคนทำเรื่องผิดศีลธรรมมาอย่างนั้นเล่า”
เสิ่นอวี๋หันกลับไปมองเขา “ข้าทำเรื่องผิดอะไรกัน ราตรีนี้แสงจันทรางามนัก ข้าแค่อยากเดินไปดูให้เห็นกับตาสักหน่อยไม่ได้หรือ”
เซี่ยถิงโจวเชิดมุมปากเล็กน้อย “ตามข้ามา”
ราตรีนี้แสงจันทรางามเช่นนั้นจริง เงาของทั้งสองทอดต่อกันไปบนผืนป่าที่เต็มไปด้วยกิ่งไม้แห้งและใบไม้ร่วง
ทั้งสองยิ่งเดินยิ่งไกล เสิ่นอวี๋ลืมเตือนเขาไปเสียแล้ว นางจ้องมองแผ่นหลังกว้างตั้งตรงของเซี่ยถิงโจวจนใจลอย